Het Voorportaal

25 november 1989

In de herfst van het ‘rampjaar’ 1989 – ik ben dan zó met mezelf aan het klooien dat ik bijvoorbeeld amper meekrijg dat precies in die weken De Muur omvalt – doe ik mee aan Cameretten in Rotterdam. Een fraaie lichting, blijkt vooral achteraf, met onder meer Peer Wittenbols, André Manuel en Karel Glastra van Loon. Jaap Mulder wint, ik word tweede.

 

 

 

(foto: Ad Hupkes)

Cameretten

Begin 1989 werd ik hopeloos verliefd op iemand anders dan degene waarmee ik op dat moment getrouwd was. Da’s nooit handig. Drie maanden ziektewet, twee keer ontslag nemen en vijf dagen in mijn eentje op de fiets zitten hadden allemaal niet geholpen. Het moest rigoreuzer. Ik besloot mezelf uit te dagen en mee te doen aan het Camerettenfestival. Ik wilde me meten, kijken wat ik kon, waar ik stond, met mijn grote bakkes.

Ik schreef Het Voorportaal, een soort monoloog met liedjes, over mensen die – zolang ze aan het twijfelen zijn – opgesloten zitten in het Megazijn. Daar mag je pas uit als je weer zeker bent van je zaak, zodat anderen weten wat ze aan je hebben, zodat anderen je kunnen benoemen en plaatsen en uiteindelijk bezweren. Klinkt op zich best aardig, maar als ik zie waarmee en hoe ik toen de vloer opstapte, dan ben ik met terugwerkende kracht onder de indruk van mijn schaamteloze onwetendheid. Godnondeju, dat ik dat gedurfd heb. En ook: dat niemand mij toen van dat toneel heeft getrokken.

Cameretten – kunst in het algemeen – kreeg toen nog alle ruimte in de media. Aan mijn deelname hield ik een hele rits interviews en recensies over. Net als binnen de jury (“op het randje”, “teveel het product van een obsessie”) liepen de meningen in de pers heerlijk uiteen. De een wilde mij de Persoonlijkheidsprijs geven, de ander vroeg zich hardop af wat ik daar te zoeken had.

Uit de Conamus Courant: “Op sommige momenten was Dictus super snel en overdonderde hij het publiek met doordenkertjes (..) Een goede finalist, minder lollig dan de anderen maar razend knap met taal stoeiend in z’n act over ‘dubbers’ en ‘tobbers’. Een tegendraads programma, oordeelde de jury bij monde van voorzitter Pieter van Empelen. Men vond dat Dictus soms over de cabaretgrens heen ging en was benieuwd waar hij uiteindelijk met deze vorm van theater terecht komt.”


Toneelachtig gedoe, tegendraads, leuke stem.

- Jacques d'Ancona


Natuurlijk kijk ik met veel plezier terug (en een beetje trots, heus wel). In een paar maanden tijd had ik ongeveer mijn eigen kunstvakopleiding versierd. Een stoomcursus Hoe Werkt Theater Nou Eigenlijk Precies, met een paar fantastische ‘stageplekken’. Ik belandde op podia die ik alleen maar kende uit de krant: Theater Pepijn en Diligentia in Den Haag, Luxor in Rotterdam en De Kleine Komedie in Amsterdam. Ik had eraan geroken en ik voelde mij de koning te rijk.

Met de liefde is het uiteindelijk meer dan goed gekomen.

Meer Theater

straattheater corso

buiten spelen

4 september 1988

Bert & Dictus

3 februari 1995

deac7160-ce0d-11e8-b6ac-2d8725b57bf3_680_piglets-on-the-farm.-detail

Varkens / Boeren

13 oktober 2001

l-arl-sienne-portret-van-madame-ginoux-vincent-van-gogh-44532-copyright-kroller-muller-museum

De Arlésienne

27 juni 2003

0063

Anna

17 augustus 2007

VP foto Lucia's Liefde - FOTO ANNE GEENE

Lucia’s Liefde

12 juni 2009

IMG_3436 KLEIN

VINK

29 april 2010

Drie Ons Rook/Blik

ROOK/BLIK

20 mei 2010

Meuk

Drieons

25 maart 2011

IMG_1120-bewerkt

Moeland

14 september 2012

jobonger1

Mevrouw Van Gogh

26 december 2015

4e7fb700-36a4-11e9-8f7a-45b4afde3bd3_1024_DSC_8010

Harmonie

16 juni 2017

images-1

ZAI

14 maart 2018

Brouwerskind - meisje balustrade

Brouwerskind

6 september 2019

BureauPees_LOGO

Bureau Pees

20 juli 2020